جاودانه

یه زمانی هر وقت صحبت از تحصیلات تکمیلی می شد فقط دانشجویان معدل الف دربارش صحبت می کردن و مشغول خوندن بودن اما الان تو دانشگاه ما حداقل اگر به عنوان یه جامعه آماری کوچک بهش نگاه کنیم همه می خوان ارشد شرکت کنن فارغ از این که اصلا تواناییش رو دارن یا شرایط ارشد و تحصیلات تکمیلی در حال حاضر در کشور ما شرایط نرمال و قابل توجهی هست یا نه؟!!

الان من کسانی رو می شناسم که با معدل 11 یا 12.5 می خوان بعد از 10 ترم یا 12 ترم برای لیسانس برن ارشد بدن و کلی هزینه می کنن برای این کار.........کارشناسی ارشد هم مثل بقیه چیزها در کشور ما تبدیل به چشم و هم چشمی شده و بچه ها فارغ از این مسائل فقط خواستارن که در این امتحان شرکت کنن حتی اگر این امر براشون هزینه بر از لحاظ زمانی و مخصوصا مالی باشه مخصوصا که جوونا تو ایران منبع درآمدی ندارن و با این اوضاع نابسمان اقتصادی هزینه فوق العاده سنگینی بر خانواده مخصوصا پدر وارد می شه...........الان هزینه درس خوندن در دانشگاه آزاد در مقطع ارشد برای رشته های معمولی ترمی حدودا 1500000 الی 1700000 هزار تومان می رسه که باز این رقم برای رشته های خاص و پزشکی حدودا به 2500000 الی 3000000 هزار تومان برای هر ترم می رسه و این فقط هزینه ای هست که باید برای دانشگاه پرداخت بشه و مخارج و هزینه ای متفرقه مثل گرفتن خونه و رفت و آمد همه اون هزینه ها رو با توجه به امکاناته درخواستی از حداقل 300000 هزار تومان تا 800000 هزار تومان افزایش می ده و باز این درحالیه که این هزینه ها برای دانشجویان خوب به مدت دو سال و نیم و برای دانشجویان معمولی در حدود 3 سال باید پرداخت بشه،حالا سوالی که مطرحه ایا واقعا کارشناسی ارشد با وجود چنین هزینه های گزافی می شه دربارش فکر کرد؟حتی اگر شما دانشگاه دولتی هم درس بخونید باز این سوال مطرحه که ایا جایگاه کارشناسی ارشد تو کشور ما مشخصه و یا فقط دولت مردان می خوان که جون ها 2 الی 3 سال دیگه هم درگیره درس باشن و از بازار کار فاصله داشته باشن؟؟
دلیل این همه تبلیغ در تلوزیون و رسانه های دولتی برای کارشناسی ارشد چیه؟

ایا جوونی مثل من که در سن 23 سالگی کارشناسیش رو تموم کرده و 3 سال هم می خواد ارشد بخونه و دو سال هم باید سربازی بره و 28 الی 29 سالگی تازه می خواد وارد بازار کار بشه برنامه ای وجود داره؟

من چه جوری می خوام تا 29 سالگیم از بابام پول تو جیبی بگیرم؟واقعا باعث شرم نیست؟!!

واقعا با این وضعیت مسکن و هزینه ها و سنتهای عجیب کشور ما برای ازدواج که فوقالعاده هم گزاف هست چه جوری می شه برای درس خوندن و پیشرفت تمرکز داشت؟

چه انگیزه ای برای ادامه تحصیل و درس خوندن وجود داره وقتی بعد از این همه درس خوندن و زحمت کشیدن ارزش و جایگاه شما با سبزی فروش سره بازار تفاوتی نداره و از لحاظ مالی به مراتب از سبزی فروش سره بازار شما وضعت خراب تره؟؟

خلاصه این که انگار قراره خانواده های ایرانی باز تاوان دیگه ای در مرحله ارشد پس بدن و کم کاری ها و عدم مسئولیت دولت(هر دولتی این مورد درباره همشون بوده) در قبال فارغ التحصیلان رو بر دوش بکشن.........فقط این رو می دونم که قراره بیکاران با کلاس تر و تحصیل کرده تری به جامعمون اضافه بشه و این در حالیه که سطح تقاضا ها در خانواده های ایرانی بسیار بالاتر رفته و درآمد ها بسیار پایین تر اومده.

من که قید ادامه تحصیل رو فعلا زدم تا ببینیم بعدا شرایط چگونه خواهد بود.

مانند مداد باشیم

موسی مندلسون، پدر بزرگ آهنگساز شهیر آلمانی، انسانی زشت و عجیب الخلقه بود. قدّی بسیار کوتاه و قوزی بد شکل بر پشت داشت. موسی روزی در هامبورگ با تاجری آشنا شد که دختری بسیار دوست داشتنی به نام فرومتژه داشت. موسی در کمال ناامیدی، عاشق آن دختر شد، ولی فرمتژه از ظاهر و هیکل از شکل افتاده او منزجر بود. زمانی که قرار شد موسی به شهر خود بازگردد، آخرین شجاعتش را به کار گرفت تا به اتاق دختر برود و از آخرین فرصت برای گفتگو با او استفاده کند. دختر حقیقتاً از زیبایی به فرشته ها شباهت داشت، ولی ابداً به او نگاه نکرد و قلب موسی از اندوه به درد آمد. موسی پس از آن که تلاش فراوان کرد تا صحبت کند، با شرمساری پرسید:

- آیا می دانید که عقد ازدواج انسانها در آسمان بسته می شود؟

دختر در حالی که هنوز به کف اتاق نگاه می کرد گفت: بله، شما چه عقیده ای دارید؟

- من معتقدم که خداوند در لحظه تولد هر پسری مقرر می کند که او با کدام دختر ازدواج کند. هنگامی که من به دنیا آمدم، عروس آینده ام را به من نشان دادند، ولی خداوند به من گفت:
- «همسر تو گوژپشت خواهد بود .»

درست همان جا و همان موقع من از ته دل فریاد برآوردم و گفتم:
«اوه خداوندا! گوژپشت بودن برای یک زن فاجعه است. لطفاً آن قوز را به من بده و هر چه زیبایی است به او عطا کن.»

فرومتژه سرش را بلند کرد و خیره به او نگریست و از تصور چنین واقعه ای بر خود لرزید.
او سالهای سال همسر فداکار موسی مندلسون بود.

با تشکر از خانم ناصح

سال های سال بود که دو برادر در مزرعه ای که از پدرشان به ارث رسیده بود با هم زندگی میکردند. یک روز به خاطر یک سوء تفاهم کوچک، با هم جرو بحث کردند و پس از چند هفته سکوت، اختلاف آنها زیاد شد …

کار به جایی رسید که از هم جدا شدند. از دست بر قضا یک روز صبح در خانه برادر بزرگ تر به صدا درآمد. وقتی در را باز کرد، مردنجـاری را دید .
نجـار گفت: من چند روزی است که دنبال کار می گردم، فکرکردم شاید شما کمی خرده کاری در خانه و مزرعه داشته باشید، آیا امکان دارد که کمکتان کنم؟
برادر بزرگ تر جواب داد : بله، اتفاقاً من یک مقدار کار دارم. به آن نهر در وسط مزرعه نگاه کن، آن همسایه در حقیقت برادر کوچک تر من است. او هفته گذشته چند نفر را استخدام کرد تا وسط مزرعه را کندند و این نهر آب بین مزرعه ما افتاد. او حتماً این کار را بخاطر کینه ای که از من به دل دارد، انجام داده است .
سپس به انبار مزرعه اشاره کرد و گفت: در انبار مقداری الوار دارم، از تو می خواهم تا بین مزرعه من و برادرم حصار بکشی تا دیگر او را نبینم.نجار پذیرفت و شروع کرد به اندازه گیری و اره کردن الوار.
برادر بزرگ تر به نجار گفت: من برای خرید به شهر می روم، آیا وسیله ای نیاز داری تا برایت بخرم؟ نجار در حالی که به شدت مشغول کار بود، جواب داد: نه، چیزی لازم ندارم !
هنگام غروب وقتی کشاورز به مزرعه برگشت، چشمانش از تعجب گرد شد. حصاری در کارنبود. نجار به جای حصار یک پل روی نهر ساخته بود !!!کشاورز با عصبانیت رو به نجار کرد و گفت: مگر من به تو نگفته بودم برایم حصار بسازی؟
در همین لحظه برادر کوچک تر از راه رسید و با دیدن پل فکر کرد که برادرش دستور ساختن آن را داده، از روی پل عبور کرد و برادر بزرگترش را در آغوش گرفت و از او برای کندن نهر معذرت خواست. وقتی برادر بزرگ تر برگشت، نجار را دید که جعبه ابزارش را روی دوشش گذاشته و در حال رفتن است…
کشاورز نزد او رفت و بعد از تشکر، از او خواست تا چند روزی مهمان او و برادرش باشد.
نجار گفت: دوست دارم بمانم ولی پل های زیادی هست که باید آنها را بسازم….

نوشته شده توسط مهتاب مشاغی

جهان سوم جایی‌ست که آدم‌ها اگر دل‌شان بگیرد، مجبورند بروند قبرستان، بیمارستان، تیمارستان یا آسایشگاه سالمندان، تا بفهمند غم‌های بزرگ‌تری هم هست، نکند که دل‌شان هوای شادی کند.جهان سوم جایی است که عشقها زوری هستند، سکسها پولی!

در حضور واژه های بی نفس
صدای تیک تاک ساعت را گوش کن
شاید مرهم درد ثانیه ها را پیدا کنی